AKP hükümeti Türkiye’yi bir anayasa referandumuna götürüyor. REFERANDUMDA AKP’YE DE HAYIR, AKP ANAYASASINA DA HAYIR! İşe parti yasaklamayı güçleştiren, Anayasa Mahkemesi ile Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulu’nu istediği gibi şekillendirmek için yola çıkan AKP gelen tepkiler karşısında anayasa değişiklik paketini “zenginleştirmek” zorunluluğu duydu. Parti kapatmayı zorlaştırma konusunda AKP’yi ilk önce kendi milletvekilleri yalnız bıraktı...
Anayasa Mahkemesi ile Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulu dışındakileri ayrı paket olarak getirmesi konusunda muhalefet partilerinin ve sivil toplum kuruluşlarının çağrılarını reddeden AKP, şimdi bu maddeleri şantaj malzemesi olarak kullanmak istiyor. AKP’nin verdiği mesaj açık: “Bu maddelerde değişiklik yaparım ama Anayasa Mahkemesi ile Hakim ve Savcılar Kurulu’nu bana teslim ederseniz...”
AKP, 12 Eylül anayasasını değiştireceğim derken anayasadaki 12 Eylül felsefesini kendisi için derinleştirmeye çalışıyor. 12 Eylül Anayasası devletin tüm kurumlarının yapılanmasında Cumhurbaşkanı’na olağanüstü yetkiler tanımıştı. Böylece Cumhurbaşkanlığını elinde tutacak olan 12 Eylül zihniyeti Türkiye’yi politikasını bir süre daha yönlendirebilecekti. 12 Eylül’ün izinden giden  AKP iktidarı zaten olağanüstü yetkilerle donatılmış olan Cumhurbaşkanı’na yeni yetkiler vererek başta Anayasa Mahkemesi olmak üzere yüksek yargıyı tümüyle kontrol altına almak istiyor. 12 Eylül Anayasası ne kadar demokratikse  AKP’nin yüksek yargı konusunda yapmak istediği de o kadar demokratiktir.
Yine aynı şekilde TBMM’de ve toplumda üzerinde fikir birliği olan maddelerin peşine tartışmalı AKP maddelerini eklemeyi, onları tek paket haline getirmeyi demokratik mantıkla kabul etmeye olanak yoktur. Birbirinden bağımsız ve ilgisiz anayasa maddelerini referandumda tek paket olarak oylamaya sunmaya kalkmak, insanların tek bir oyla birbiriyle hiç ilgisi olmayan konularda karar vermesini istemektir. Bu konuda dayatma içinde olmak ancak kötü niyetlilikle açıklanabilir. Bu antidemokratik maddeleri anayasadan ayıklamak isteyenlere şantajdan başka bir şey değildir.
AKP anayasasına karşı çıkmak, var olan sağlıksız düzenlemelere sahip çıkmak değil, antidemokratik bir girişime hayır demektir. Türkiye’de sadece muhalefetin değil, hemen hemen tüm demokratik kitle kuruluşlarının talep ettiği “dokunulmazlıkların yeniden düzenlenmesi” konusunu AKP hiç bir şekilde gündeme almak istiyor. Dokunulmazlıklar nedeniyle politikanın, politikacıların ve politik partilerin halkın gözünde bu denli itibar yitirdiği bir dönemde “milletvekili dokunulmazlıklarının düzenlenmesinden” kaçınmak sadece sorumsuzluk değil, aynı zamanda “demek ki korktukları bir neden var” yargısını güçlendirmektir.
HDF Türkiye’nin 12 Eylül anayasasının artıklarından kurtulması gerektiği düşüncesindedir. Türkiye’de demokratik, laik sosyal hukuk devletini vatandaş merkezli tanımlayan, özgürlükleri genişleten, anayasal kurumların şeffaf ve verimli işletildiği bir anayasaya gereksinim var. Demokratik anayasalar sadece parmak hesabıyla veya dar grup ve parti çıkarlarıyla yapılmaz, yapılamaz. AKP sadece kendi iktidarını pekiştiren anayasa değişiklikleriyle ilgilenmektedir. Bu gerçeğin üzerini artık yandaş medya da kapatamaz, yağdanlıklar da...
Bu nedenle REFERANDUMDA AKP’YE DE HAYIR, AKP ANAYASASINA DA HAYIR.
Ahmet İyidirli
HDF Genel Başkanı

AB’nin değişik kesimlerinden AKP anayasa taslağına destek geliyor. Son dönemlerde AKP’nin ve önderinin gerçek yüzünü görür gibi olan Avrupalı sosyal demokratlar olan biteni yine tersinden yorumlamaya başladılar. AB Komisyonu’nun Genişlemeden Sorumlu “sosyalist” Komiseri Stefan Füle ve AP “Sosyalist” Grup Başkanvekili Hannes Swoboda gibi yetkililer ve hatta Türkiye’de yerleşik Avrupa kurumlarının bazı temsilcileri işin içyüzünden habersiz görünüyorlar. Bu dostların çoğunlukla iktidar yanlısı kanallardan edinilmiş eksik bilgiyle oluşturdukları görüşler birkaç noktada odaklanıyor.
Bunlara göre, Türkiye, bu referandum sayesinde 1982 Anayasası ile vedalaşıyor ve bu da, demokratikleşme sürecinin önünü açacaktır. Taslağı bir “reform paketi” olarak nitelendiriyorlar. Taslağın, çocukların ve kadınların anayasal korumaya alınmasını; memurlara grev hakkı edinme ve 12 Eylül darbecilerine yargılanma yolunun açılmasını; YAŞ kararlarının yargı denetimine açılmasıyla askeri vesayetin zayıflatılmasını sağlayan demokratikleştirici bir adım oluşturduğunu belirtiyorlar. Bu arada, “niye şu %10 meselesi burada yok?” diye not düşenler de var. Ancak taslak, Avrupalılarca, bir bütün olarak kabul ve destek görüyor.
Şimdi bir de AB’li dostların eksik bildiklerine, yanlış yorumladıklarına ve görmeden geçtiklerine bakalım.
Mevcut anayasa ilk kez değişmiyor. Avrupalılar, 12 Eylül Anayasası’na ilk darbenin galiba şimdi AKP’den geldiğini sanıyor ve bu partiye böylece bir “demokrasi” madalyası layık görüyorlar. Oysa bu Anayasa daha önce 20 kez değişikliğe uğratıldı. Üstelik bunlar, hep TBMM’de, siyasal partilerin uzlaşmasıyla gerçekleşti. Ana muhalefet, yine iki “sorunlu” madde dışında tüm diğer maddeleri daha da demokratik bir içeriğe kavuşturarak bu kez de kabul etmeye hazırdı. Galiba bu gerçek de bilinmiyor ve CHP’nin tüm “demokratikleştirici” maddeleri “statükoculuk” yüzünden toptan reddettiği sanılıyor. Aslında 1982 Anayasası’nın yerine yeni ve demokratik bir anayasa yapma talebi yıllardır sosyal demokratlarca dile getirilmiştir. Esasen, AKP dayatması sonucu oluşmuş bu kısmi değişiklik taslağının şimdi halk tarafından onaylanarak kabul edilmesinin belki de en sakıncalı sonucu, “yeni ve demokratik bir anayasa” talebinin uzun bir süre gündemden düşebilecek olmasıdır.